« Η μόρφωση και η ψυχαγωγία γίνονται είδη πολυτελείας »
Πληθωρισμός, ανατιμήσεις και ακρίβεια βασανίζουν τον απλό πολίτη μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο. Η Ελλάδα που κάποτε ευημερούσε, ετοιμάζεται να κηρύξει «πτώχευση» την ώρα που η ευρωζώνη βρίσκεται αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη οικονομική κρίση της μεταπολεμικής περιόδου. Κάποτε η λέξη φτώχια παρέπεμπε μονάχα σε εικόνες εξαθλίωσης των χωρών του τρίτου κόσμου. Πλέον μας στρέφει στα εγχώρια και κεντροευρωπαϊκά δεδομένα υπό την επήρεια πολλαπλών εκρήξεων : στην τιμή του πετρελαίου, των πρώτων υλών και των βασικών καταναλωτικών προϊόντων. Οι παγκόσμιοι παλμοί αυξάνονται όταν ανεργία, ελλείμματα, χρηματιστήριο και λιανεμπόριο κρούουν το κώδωνα του κινδύνου, όταν η άνοδος των επιτοκίων και των τιμών των εμπορευμάτων και των καυσίμων σε συνδυασμό με τη δύσκολη λήψη δανείων επέφεραν την μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Απόρροια όλων αυτών είναι η ραγδαία πτώση των καταναλωτικών δαπανών που οδηγεί στην πτώση των κύκλων εργασιών.
Ζητούμενο του καταναλωτή δεν είναι πια η άνεση και η πολυτέλεια, αλλά η κάλυψη των πρωταρχικών αναγκών του στο ελάχιστο κόστος. Η ποιότητα πλέον θυσιάζεται στο βωμό της τιμής με σκοπό την εκμετάλλευση της μέγιστης χρηστικής αξίας των προϊόντων ή των υπηρεσιών. Οι χρηματοοικονομικοί οργανισμοί κλονίζονται και μαζί με αυτούς πλήττονται μια σειρά από βιομηχανίες και μικρότερες επιχειρήσεις. Η κρίση επηρεάζει και τον τουρισμό όταν τα έξοδα του ταξιδιού θεωρούνται πολυτέλεια για την πλειοψηφία των πολιτών. Μεγάλο θύμα της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, είναι και οι υπό-απασχολούμενοι σε καθεστώτα συμβάσεων, τύπου stage που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να μείνουν εκτός εργασίας καθώς τα ταμεία του άλλοτε ακέραιου δημοσίου τομέα στις μέρες μας αιμορραγούν. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά και κοινωνικό και ηθικό, καθώς αφορά σε χιλιάδες νέους ανθρώπους με γνώσεις και προσόντα, που αισθάνονται ότι βιώνουν μια ιδιότυπη εργασιακή ομηρία. Η οικονομική κρίση μεταμορφώνεται σε νευροπαθητική όταν οι οικονομικές δυσχέρειες γεμίζουν τον πολίτη αναστάτωση, άγχος και ανασφάλειες ακόμα και για το πώς θα καταφέρει να αναθρέψει και να μορφώσει τα παιδιά του ή πως θα αξιοποιήσει τον περιορισμένο ελεύθερο του χρόνο. Η υπογεννητικότητα και οι ατέλειωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση μοιάζουν τα αποτελέσματα και ταυτόχρονα οι λύσεις στο προσωπικό- οικονομικό μας αδιέξοδο. Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν είναι μόνο η οικονομία αυτή που καταρρέει όταν οι δυσχέρειες οδηγούν σε συνεχείς δανειοληψίες δίχως υποσχέσεις και εγγυήσεις, σε κερδοσκοπικά παιχνίδια και στη διακίνηση μαύρου χρήματος, αλλά η κοινωνία, οι ηθικές αξίες και η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση.
Παρασκευάκη Χρύσα
