Είκοσι χρόνια από σήμερα…; Mμμ…δύσκολη ερώτηση που επιβάλλει μεγάλο στοχασμό. Πολλοί από μας οραματιζόμαστε μια λαμπρή επαγγελματική καταξίωση, επιχειρηματικά σχέδια, επενδύσεις, περιουσίες και οικογένεια, αλλά αυτές οι σκέψεις συχνά χάνονται στο χάος και την ακαθοριστία του μέλλοντος. Οι πρώτες εικόνες μοιάζουν πολύχρωμες και ζωντανές, οι επόμενες όμως, οι περισσότερο «εγκεφαλικά επεξεργασμένες» φαντάζουν μάλλον σκοτεινές και απρόβλεπτες. Ιδιαίτερα όταν μεγαλώνοντας αντιλαμβανόμαστε μέρα με τη μέρα πως το νοητικό μας ταξίδι του μέλλοντος απέχει εκ διαμέτρου από αυτό του «μέλιτος» που σαν παιδιά και ‘μείς είχαμε πλάσει να πάμε, όταν μεγαλώσουμε…
Όχι, δεν πρόκειται για μια απαισιόδοξη οπτική μου για το μέλλον, αλλά για μία κάπως πιο ρεαλιστική και «προσγειωμένη» αντίληψη που άρχισα να ενστερνίζομαι τα τελευταία περίπου τρία χρόνια, σαν φοιτήτρια στη σχολή του «δημόσιου λόγου» που αναδεικνύει χωρίς φραγμούς τον «αντίλογο» της ζωής... Το άγχος, την κούραση και την καθημερινή ετοιμότητα που ένας δημοσιογράφος και κάθε εργαζόμενος πολίτης πρέπει να αναπτύξει. Για να μην σας κουράσω, δεν αποσκοπώ σε ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για τις υπαρξιακές μας αγωνίες αλλά σε έναν προβληματισμό που όλοι οι νέοι αναγκάζονται αργά ή γρήγορα να υποστούν.
«Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω ; » ήταν η ερώτηση που με απασχολούσε μέχρι την εφηβική μου ηλικία, και παρορμητικά απαντούσα στον περίγυρο... « Α…εγώ θα γίνω γιατρός ή μεγαλοδικηγόρος! Η μαμά λέει ότι το «δικηγοριλίκι» μου πάει καλύτερα, γιατί έχω γλώσσα, οπότε θα γίνω μια πασίγνωστη δικηγόρος και πολύ πλούσια!» Αντιλαμβανόμουν τον πλούτο σαν επάγγελμα! Ήμουν φιλόδοξη από μικρή αλλά και ιδεαλίστρια και ρομαντική. Καθώς η ζωή και οι σχολικές εξετάσεις με οδήγησαν στην «δημοσιογραφική καριέρα» άρχισα να αναθεωρώ τις μελλοντικές μου φιλοδοξίες και να απολαμβάνω περισσότερο τον λόγο της μαμάς μου, «Έχεις γλώσσα παιδί μου…». Πάντα ήθελα να λέω πολλά και είμαι ευγνώμων που η δουλεία αυτή μου παρέχει μεγαλύτερα δικαιώματα στην προσωπική έκφραση.
«Τι θα απογίνω όταν μεγαλώσω κατά δύο ακόμα δεκαετίες όμως… ; » Είναι η εξελικτική μετάθεση του πρώιμου, παιδικού προβληματισμού μου που ακόμα παραμένει αναπάντητος. Ναι, στην ηλικία μας οι περισσότεροι νέοι ήδη βαδίζουν σε μια σταθερή πορεία και μέσω των κατάλληλων σπουδών τους επιδιώκουν να γίνουν «κάτι». Κάτι που θα τους εξασφαλίσει την ανεξαρτησία και την επιβίωση τους σε αυτόν τον κόσμο. Άλλοι ψάχνουν να δημιουργήσουν και να αναδειχτούν με την αξία τους και άλλοι να βολευτούν και να παρασιτήσουν. Αν και η ιδέα του μέλλοντος με γέμιζε ανέκαθεν με ερωτηματικά, απορίες και φοβίες, μαζοχιστικά εμμένω στα μελλοντικά μου όνειρα με την ελπίδα ότι και εγώ μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια που ακολουθούν, (που προϋποθέτουν βέβαια υγεία και καλή φυσική και πνευματική κατάσταση) , θα καταφέρω να δημιουργήσω και να προοδεύσω πρώτα σαν προσωπικότητα και έπειτα σαν επαγγελματίας. Δεν αποζητώ υπερβολικά πράγματα, μια εργασία που θα ανταποκρίνεται στις σπουδές μου και μισθό ικανοποιητικό για τις ανάγκες μου. Θα ήταν ψέμα βέβαια να αρνηθώ πως δε θα ευχόμουν μια ηγετική θέση σε κάποιο τηλεοπτικό σταθμό η εφημερίδα μιας και με εξιτάρουν ιδιαίτερα τα «διοικητικά καθήκοντα» και η λήψη πρωτοβουλιών σε σχέση με την αμετάκλητη πειθαρχία σε άλλους…Όπως και για τον καθένα φαντάζομαι.
Η δημιουργία οικογένειας θα είναι φυσικά ένα σχέδιο που δε ήθελα να εκλείψει απ’ τη ζωή μου. Είμαι παραδοσιακή στις αντιλήψεις μου για το ρόλο ύπαρξης του κάθε ανθρώπου. Έρχεται για να προσφέρει και να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος και στα πλαίσια της προσφοράς του είναι και οι δημιουργία απογόνων που θα συνεχίσουν την γενιά του. Οι οικογένεια αυτή θα βασιστεί σε έναν μεγάλο έρωτα…γιατί όπως σας είπα είμαι ρομαντική…Δε με συγκινούν οι γάμοι συμφέροντος γιατί κάνουν τη ζωή συναισθηματικά μίζερη. Θα ήθελα λοιπόν να καταφέρω να γνωρίσω τον άνθρωπο εκείνο που ακόμα και στα εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα…-όσο με αξιώσει ο θεός να ζήσω- να υπάρχει δίπλα μου, να με σέβεται, να με στηρίζει και να με συμπληρώνει. Στα επόμενα είκοσι χρόνια όμως, εύχομαι η ζωή μου να χαρακτηρίζεται από ισορροπία και ευτυχία σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Θα ήθελα το όνομα μου να αποτελεί σημείο αναφοράς μεταξύ των διακεκριμένων δημοσιογράφων (αστυνομικού ρεπορτάζ κατά προτίμηση) , ενώ ονειρεύομαι να έχω καταφέρει να ταξιδέψω σε πολλές χώρες τις Ευρώπης και της Αμερικής ώστε να διευρύνω και το πεδίο των ματιών μου και του μυαλού μου. Η υγεία και η ευημερία των γονιών και της μικρότερης αδερφής μου είναι επίσης μια ευχή που θα ήθελα εξακολουθεί να βγαίνει αληθινή και στις απόμενες δεκαετίες, ελπίζοντας σε ένα οικογενειακό κλίμα αλληλοσυμπαράστασης.
Όπως βλέπετε φίλοι μου, αποζητώ «επίγεια» πράγματα και πάνω απ’ όλα μια υγιεινή καθημερινότητα, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Όλα τα «γραμμένα» θα συμβούν όπως επιφυλάσσει η μοίρα για τον καθένα. Ένα όμως είναι σίγουρο. Εμείς με τις πράξεις μας προδιαγράφουμε το μέλλον μας… Ας είμαστε λοιπόν καλοί «διπλωμάτες» για να καταφέρουμε τελικά να ανταμειφθούμε…
Όχι, δεν πρόκειται για μια απαισιόδοξη οπτική μου για το μέλλον, αλλά για μία κάπως πιο ρεαλιστική και «προσγειωμένη» αντίληψη που άρχισα να ενστερνίζομαι τα τελευταία περίπου τρία χρόνια, σαν φοιτήτρια στη σχολή του «δημόσιου λόγου» που αναδεικνύει χωρίς φραγμούς τον «αντίλογο» της ζωής... Το άγχος, την κούραση και την καθημερινή ετοιμότητα που ένας δημοσιογράφος και κάθε εργαζόμενος πολίτης πρέπει να αναπτύξει. Για να μην σας κουράσω, δεν αποσκοπώ σε ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για τις υπαρξιακές μας αγωνίες αλλά σε έναν προβληματισμό που όλοι οι νέοι αναγκάζονται αργά ή γρήγορα να υποστούν.
«Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω ; » ήταν η ερώτηση που με απασχολούσε μέχρι την εφηβική μου ηλικία, και παρορμητικά απαντούσα στον περίγυρο... « Α…εγώ θα γίνω γιατρός ή μεγαλοδικηγόρος! Η μαμά λέει ότι το «δικηγοριλίκι» μου πάει καλύτερα, γιατί έχω γλώσσα, οπότε θα γίνω μια πασίγνωστη δικηγόρος και πολύ πλούσια!» Αντιλαμβανόμουν τον πλούτο σαν επάγγελμα! Ήμουν φιλόδοξη από μικρή αλλά και ιδεαλίστρια και ρομαντική. Καθώς η ζωή και οι σχολικές εξετάσεις με οδήγησαν στην «δημοσιογραφική καριέρα» άρχισα να αναθεωρώ τις μελλοντικές μου φιλοδοξίες και να απολαμβάνω περισσότερο τον λόγο της μαμάς μου, «Έχεις γλώσσα παιδί μου…». Πάντα ήθελα να λέω πολλά και είμαι ευγνώμων που η δουλεία αυτή μου παρέχει μεγαλύτερα δικαιώματα στην προσωπική έκφραση.
«Τι θα απογίνω όταν μεγαλώσω κατά δύο ακόμα δεκαετίες όμως… ; » Είναι η εξελικτική μετάθεση του πρώιμου, παιδικού προβληματισμού μου που ακόμα παραμένει αναπάντητος. Ναι, στην ηλικία μας οι περισσότεροι νέοι ήδη βαδίζουν σε μια σταθερή πορεία και μέσω των κατάλληλων σπουδών τους επιδιώκουν να γίνουν «κάτι». Κάτι που θα τους εξασφαλίσει την ανεξαρτησία και την επιβίωση τους σε αυτόν τον κόσμο. Άλλοι ψάχνουν να δημιουργήσουν και να αναδειχτούν με την αξία τους και άλλοι να βολευτούν και να παρασιτήσουν. Αν και η ιδέα του μέλλοντος με γέμιζε ανέκαθεν με ερωτηματικά, απορίες και φοβίες, μαζοχιστικά εμμένω στα μελλοντικά μου όνειρα με την ελπίδα ότι και εγώ μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια που ακολουθούν, (που προϋποθέτουν βέβαια υγεία και καλή φυσική και πνευματική κατάσταση) , θα καταφέρω να δημιουργήσω και να προοδεύσω πρώτα σαν προσωπικότητα και έπειτα σαν επαγγελματίας. Δεν αποζητώ υπερβολικά πράγματα, μια εργασία που θα ανταποκρίνεται στις σπουδές μου και μισθό ικανοποιητικό για τις ανάγκες μου. Θα ήταν ψέμα βέβαια να αρνηθώ πως δε θα ευχόμουν μια ηγετική θέση σε κάποιο τηλεοπτικό σταθμό η εφημερίδα μιας και με εξιτάρουν ιδιαίτερα τα «διοικητικά καθήκοντα» και η λήψη πρωτοβουλιών σε σχέση με την αμετάκλητη πειθαρχία σε άλλους…Όπως και για τον καθένα φαντάζομαι.
Η δημιουργία οικογένειας θα είναι φυσικά ένα σχέδιο που δε ήθελα να εκλείψει απ’ τη ζωή μου. Είμαι παραδοσιακή στις αντιλήψεις μου για το ρόλο ύπαρξης του κάθε ανθρώπου. Έρχεται για να προσφέρει και να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος και στα πλαίσια της προσφοράς του είναι και οι δημιουργία απογόνων που θα συνεχίσουν την γενιά του. Οι οικογένεια αυτή θα βασιστεί σε έναν μεγάλο έρωτα…γιατί όπως σας είπα είμαι ρομαντική…Δε με συγκινούν οι γάμοι συμφέροντος γιατί κάνουν τη ζωή συναισθηματικά μίζερη. Θα ήθελα λοιπόν να καταφέρω να γνωρίσω τον άνθρωπο εκείνο που ακόμα και στα εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα…-όσο με αξιώσει ο θεός να ζήσω- να υπάρχει δίπλα μου, να με σέβεται, να με στηρίζει και να με συμπληρώνει. Στα επόμενα είκοσι χρόνια όμως, εύχομαι η ζωή μου να χαρακτηρίζεται από ισορροπία και ευτυχία σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Θα ήθελα το όνομα μου να αποτελεί σημείο αναφοράς μεταξύ των διακεκριμένων δημοσιογράφων (αστυνομικού ρεπορτάζ κατά προτίμηση) , ενώ ονειρεύομαι να έχω καταφέρει να ταξιδέψω σε πολλές χώρες τις Ευρώπης και της Αμερικής ώστε να διευρύνω και το πεδίο των ματιών μου και του μυαλού μου. Η υγεία και η ευημερία των γονιών και της μικρότερης αδερφής μου είναι επίσης μια ευχή που θα ήθελα εξακολουθεί να βγαίνει αληθινή και στις απόμενες δεκαετίες, ελπίζοντας σε ένα οικογενειακό κλίμα αλληλοσυμπαράστασης.
Όπως βλέπετε φίλοι μου, αποζητώ «επίγεια» πράγματα και πάνω απ’ όλα μια υγιεινή καθημερινότητα, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Όλα τα «γραμμένα» θα συμβούν όπως επιφυλάσσει η μοίρα για τον καθένα. Ένα όμως είναι σίγουρο. Εμείς με τις πράξεις μας προδιαγράφουμε το μέλλον μας… Ας είμαστε λοιπόν καλοί «διπλωμάτες» για να καταφέρουμε τελικά να ανταμειφθούμε…
Παρασκευάκη Χρυσούλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου