Οι Πανελλήνιες…βλάπτουν σοβαρά την υγεία

Ρωτώντας κάποιον επιτήδειο, που είχε την τύχη να εισαχθεί σε μια «αξιοπρεπή» σχολή «Τι ήταν οι Πανελλήνιες εξετάσεις για σένα ; » θα σου απαντήσει επιδεικτικά και πάντα εκ του ασφαλούς, «Τίποτα το ιδιαίτερο…Έβγαινα ακόμα και την παραμονή των εξετάσεων με τους φίλους μου και έλεγα σιγά…Ήμουν σίγουρος για την επιτυχία μου…» Για πολλούς νέους όμως, ίσως και για τους περισσότερους, οι τελικές εξετάσεις ήταν μια δοκιμασία που άφησε μια ανεπούλωτη χαρακιά στη μνήμη και την ψυχή τους. Δεν αναφέρομαι φυσικά στο αν κατορθώσαμε τελικά να εισαχθούμε στη σχολή που επιθυμούσαμε, καθώς ανέκαθεν οι επιδιώξεις μας και τα όνειρα μας αναγκάζονταν να συσκευάζονται και να καταχωρούνται στο σάκο με τα απολεσθέντα για να συμβιβαστούν με τα κοινωνικά δεδομένα και τις συνθήκες τα οποία μετά από πολύ κόπο, τύχη και προσευχή, ΙΣΩΣ…κάποτε καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε. Επικεντρώνομαι στον άδικο αγώνα αυταπόδειξης στις Πανελλήνιες Εξετάσεις της Γ’ λυκείου, μιας στείρας και στο μεγαλύτερο μέρος της, ανούσιας γνώσης που στα επόμενα χρόνια, αν όχι στους επόμενους μήνες το 90% περίπου θα εξαφανιστεί. Και αυτό, διότι τα παιδιά για να γράψουν καλά καλούνται να αποστηθίσουν θεωρίες, τύπους και αξιώματα «προπατορικά» των οποίων η σύγχρονη χρήση είναι απλά μηδενική. Μετά θα εμφανιστεί ένα «Πανεπιστήμιο» μια «Ανώτατη Εκπαίδευση» που θα σε ειρωνευτεί λέγοντας σου κατάμουτρα «αυτά που μαθαίνατε στο λύκειο, να τα ξεχάσετε…εδώ ζητάμε άλλα πράγματα…» και τρέχα γύρευε λοιπόν εσύ που υποχρεούσαι να κάτσεις να βρεις άλλα συστήματα μελέτης και να αρνηθείς την άλλοτε απαραίτητη «παπαγαλία της επιτυχίας».
Έχοντας βιώσει ιδιαιτέρως το άγχος ή καλύτερα τον πανικό και την ψυχρολουσία των Πανελληνίων, όταν η τηλεόραση και τα φροντιστήρια κάθε μεσημέρι διατυμπάνιζαν τις «σωστές απαντήσεις» στα θέματα των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων, διαπιστώνοντας με σοκ πως συχνά απείχαν απ’ τις δικές μου, όχι επειδή δεν διάβαζα υπερβολικά όπως έπρεπε αλλά επειδή αγχώθηκα υπερβολικά που δεν έπρεπε, πως αυτές οι εξετάσεις είναι ένας «αιματηρός πόλεμος». Ένας πόλεμος του εγώ και της κοινωνίας που βάλλεται και ενδυναμώνεται από πολλούς παράγοντες. Από τη μία οι στερεότυπες διακρίσεις και προκαταλήψεις για την «ποιότητα» των σπουδών και των επαγγελμάτων που επιλέγουμε ή αναγκαζόμαστε βαθμολογικά να ακολουθήσουμε. Από την άλλη οι γονείς και το σόι που ουκ ολίγον αρέσκονται στο να κάνουν συγκρίσεις για τις επιτυχίες των παιδιών τους, με αυτές των παιδιών των συγγενών τους ή των συναδέλφων τους. Και έρχεται και ένας άλλος παράγοντας- συστατικό για να δέσει την ωραία «σάλτσα» και να πυροδοτήσει τον πόλεμο, ο εαυτός μας. Θα μας προδώσει και αυτός στις τρανές Πανελλήνιες, θα ταχθεί απέναντι μας και θα μας διατάσσει να μετράμε ποσοτικά την αξία μας και όχι ποιοτικά. Να είμαστε ευχαριστημένοι με το 20 και όχι με το 18. Τι θα γίνει όμως αν τελικά πάρουμε 15…;

Παρασκευάκη Χρυσούλα